Cumartesi, Ağustos 31, 2013

usta(!)'nın hikayesi...

kiminin değeri(!) yaşarken de anlaşılabiliyor:


ben "usta"ya değil; nice zorluklarla yaşam mücadelesi veren, insani ihtiyaçlarını karşılamakta bile zorlanan, boğaz tokluğuna çalışan gerçek usta, işçi, emekçi ve halka methiye dizilmesi taraftarıyım...

bu da günün şarkısı olsun...

"...
hani şimdi bizim soframıza haftada bir et gelir
ve çocuklarımız işten eve sapsarı iskelet gelir
..."

ben sanırım hiç kurtulamayacağım suçluluk hissimden...
zira:

"bütün mülksüzler, sahipsizler, yoksullar, en temelinde doymak bilmeyen iştahın mağdurlarıdır."

2 yorum:

  1. motorları maviliklere süreceğiz,her zaman favorim,özellikle barış gününde.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sevgili Tolga Çağlar,
      isteğimiz bu:
      barış!
      hemen!
      şimdi!

      Sil